Festiwal Słowian i Wikingów w Wolinie to wyprawa w czasie do mroków wieków średnich, podczas której poznacie kulturę wczesnośredniowiecznych ludów nadbałtyckich. Coroczny zlot miłośników (pierwszy wekeend sierpnia) "archeologii żywej" gromadzi na małej wysepce Ostrów położonej na Dziwnie ponad tysiąc wojowników, rzemieślników, grajków oraz odtwórców dawnych obrzędów z wielu krajów Europy. Jest on również magnesem przyciągającym kilkadziesiąt tysięcy turystów.
Korzenie obecnego festiwalu sięgają lat 70. Wtedy "Napad wikingów na Wolin" - plenerowe widowisko organizowane bez wielkich pieniędzy ściągało tłumy okolicznych widzów podczas czerwcowych "Dni Kupały". 1992 r. był początkiem formuły imprezy we współczesnym wydaniu. 2 lipca 1993 r. nastąpiło otwarcie I Festiwalu, którego sponsorami i głównymi organizatorami byli "wikingowie" z Danii na czele z nieżyjącym już prof. Geoffrey'em Bibby. Główną atrakcją były przetransportowane z Danii małe islandzkie koniki. 2 Lata przerwy znaczyły odpływ kapitału. W 1999 r. organizację przejął Błażej Stanisławski, archeolog z wolińskiej pracowni PAN. Mekkę współczesnych odtwórców historii ustanowił na wyspie Ostrów, co pozostało do dnia dzisiejszego. Kolejne edycje festiwalu charakteryzowały się wielkimi widowiskami plenerowymi jak odtwarzanie pogrzebu wodza czy wikińskie wesele. Od kilku lat część historyczną imprezy prowadzi Stowarzyszenie Słowian i Wikingów "Wolin-Jomsborg-Vineta". Kontynuują oni formułę wcześniejszych edycji. Obok obowiązkowych pokazów walk, nocnych uczt i muzycznych popisów, wprowadzają atrakcje jak drążenie gigantycznego bębna. Stroną finansującą są Gmina, sponsorzy, a w ostatnich latach Unia Europejska. Festiwal tradycyjnie odbywa się w pierwszy weekend sierpnia. W europejskim świecie współczesnych wikingów i Słowian - mówił Scot King, wojownik z Chicago, stały bywalec festiwali - woliński festiwal cieszy się niemal mistyczną reputacją. Czy równie dobrą marką cieszy się obecnie? Wystarczy przyjechać i przekonać się osobiście. Przez 3 dni festiwalu Wolin zapełnia się ludźmi, którzy przypatrując się pokazom rzemieślników i zmaganiom wojów przenoszą się w świat, który przeminął. Idea festiwalu nawiązuje do tekstów legendarnej tzw. "Jomswikinga sagi", napisanej w XIII wieku na dalekiej Islandii historii bractwa wojowników zwanych Jomswikingami, którzy w X wieku mieli zamieszkiwać w warownym obozie Jómsborgu. Założycielem grodu miał być duński król Harald zwany Sinozębym. Chociaż islandzka saga to tylko barwny literacki epos to nie wykluczone, że nawiązywała ona do dziejów grupy Skandynawów, którzy wówczas zamieszkiwali wśród Słowian w Wolinie. Wydają się to potwierdzać liczne znaleziska skandynawskie odkryte przez archeologów podczas wykopalisk w Wolinie.
- W europejskim świecie współczesnych wikingów i Słowian – mówi Scot King, wojownik z Chicago, stały bywalec festiwalu – woliński festiwal cieszy sie niemal mistyczną reputacją.
Podczas trzech dni trwania festiwalu Wikingowie, Słowianie, Bałtowie, Madziarzy, Rusini oraz potomkowie innych ludów rozbijają w Wolinie repliki dawnych namiotów, drzewnymi metodami przygotowują strawę, lepią garnki, tkają materił na ubrania, kują żelazo, ze srebra i brązu odlewają kopie wczesnośredniowiecznej biżuterii, szyją buty, a z drucianych kółek splatają kolczugi. W tym samym czasie po dziwnie żeglują repliki wikińskich i słowiańskich okrętów z dziobami zwieńczonymi smoczymi łbami. Największą atrakcją są jednak bitwy, podczas których ścierają się z sobą setki wojowników.
